Kiedy stajesz przed mapą od Chicago do Santa Monica, szybko okazuje się, że najciekawsze przystanki nie zawsze są największymi miastami. Na pierwszy przejazd wybrałabym Chicago, St. Louis, Tulsa, Tucumcari, Albuquerque, Flagstaff, Seligman i Santa Monica, ale ta kolejność zmienia się, jeśli chcesz trzymać się pierwotnego przebiegu przez Santa Fe.

Najlepsze miejscowości tworzą trasę od wielkiego miasta do pustynnego miasteczka
- Chicago daje mocny początek, a Santa Monica zamyka podróż nad Pacyfikiem.
- Santa Fe należy do pierwotnego przebiegu z lat 1926-1937, choć późniejsza trasa omijała to miasto.
- Tucumcari, Seligman i Oatman najlepiej pokazują neonową, przydrożną stronę Mother Road.
- Oklahoma zachowała krótkie, bardzo stare odcinki drogi, w tym fragment o szerokości zaledwie 9 stóp.
- Przy planie na 10 dni wychodzi około 394 km jazdy dziennie, jeszcze przed doliczeniem objazdów i zwiedzania.
Miejscowości przy Route 66 najlepiej wybierać według rytmu podróży
Najczęstszy błąd polega na zaznaczeniu kilkunastu punktów na mapie i założeniu, że każdy z nich zasługuje na nocleg. Historyczna droga ma około 3940 km, przecina osiem stanów i łączy Chicago z Santa Monica, więc sama odległość wymusza selekcję. Te dane podaje Route 66 Centennial Commission.
Nie każda miejscowość pełni tę samą funkcję. Jedna nadaje się na spokojny wieczór w zabytkowym motelu, inna na godzinny postój przy neonowym szyldzie, a jeszcze inna jest dobrym punktem wypadowym do parku narodowego.
| Miejscowość | Po co się zatrzymać | Najlepszy rytm |
|---|---|---|
| Chicago | Miejski początek, architektura i symboliczny start podróży | 1-2 noce |
| Springfield | Historia Abrahama Lincolna i spokojniejszy odcinek Illinois | Pół dnia lub nocleg |
| St. Louis | Duże miasto, Gateway Arch i przejście ze Środkowego Zachodu na dalszy zachód | 1 noc |
| Tulsa | Architektura art déco, muzyka i miejski charakter Oklahomy | 1 noc |
| Tucumcari | Neonowe motele, klasyczna atmosfera drogi i małomiasteczkowa sceneria | 1 noc |
| Albuquerque | Central Avenue, kuchnia Nowego Meksyku i wielokulturowa historia regionu | 1-2 noce |
| Gallup | Hotele, murale i kontakt z dziedzictwem rdzennych społeczności | Pół dnia |
| Holbrook | Wigwam Motel oraz wygodny dostęp do Petrified Forest | 1 noc |
| Flagstaff lub Williams | Zabytkowa zabudowa, górski klimat i baza do dalszych objazdów | 1-2 noce |
| Seligman i Kingman | Najbardziej rozpoznawalny obraz odnowionej, pustynnej Mother Road | 1 noc łącznie |
| Santa Monica | Symboliczny finał przy oceanie | Pół dnia lub nocleg |
Dobór tych punktów pokrywa się z trasą prezentowaną w przewodniku Visit the USA, ale nie oznacza, że trzeba odwiedzić każdy z nich. Uważam, że przy pierwszej podróży lepiej zobaczyć siedem lub osiem miejscowości spokojnie niż odhaczyć piętnaście w biegu.
Santa Fe decyduje, czy jedziesz pierwszym przebiegiem, czy późniejszym skrótem
Na mapie łatwo uznać, że Santa Fe zawsze leżało na głównej trasie między Santa Rosa a Albuquerque. Historycznie sprawa wygląda inaczej. Pierwotny przebieg z lat 1926-1937 prowadził przez Pecos i Santa Fe, a późniejsza korekta skierowała drogę bardziej bezpośrednio przez Moriarty i Albuquerque.
Zmiana skróciła nowomeksykański odcinek z około 506 do 399 mil, czyli o mniej więcej 100 mil. Szczegóły tej korekty opisuje dokument New Mexico: Road Segments.
| Sytuacja | Wybór trasy | Co zyskujesz |
|---|---|---|
| Chcesz zobaczyć najstarszy przebieg | Santa Rosa, Pecos, Santa Fe, Albuquerque | Starszą warstwę drogi, hiszpańskie dziedzictwo i krajobraz dawnego szlaku |
| Masz mało czasu | Santa Rosa, Moriarty, Albuquerque, Laguna | Sprawniejszy przejazd bez dużego objazdu na północ |
| Najważniejsze są miasta i architektura | Jedna noc w Santa Fe jako objazd, potem powrót do Albuquerque | Kontakt z historycznym miastem bez udawania, że późniejsza trasa przebiegała tędy bez przerwy |
To rozróżnienie przydaje się także przy wyborze przewodnika lub mapy. Jedne materiały pokazują przebieg z czasów powojennych, inne dodają wcześniejszą pętlę przez Santa Fe. Jeśli mapa prowadzi przez Albuquerque i pomija Santa Fe, nie musi być błędna. Może po prostu przedstawiać późniejszą, skróconą wersję drogi.
Oklahoma pokazuje, że najstarsza droga nie zawsze jest szerokim asfaltem
W Oklahomie historia zachowała się w formie, której trudno szukać w dużych miastach. Pięć chronionych odcinków dawnej drogi ma łącznie około 26 mil, a każdy z nich pokazuje inny etap rozwoju nawierzchni i transportu.
Najbardziej zaskakuje Miami Nine-Foot Section. Ten fragment ma około 3 mile długości i pierwotnie miał zaledwie 9 stóp szerokości, czyli mniej więcej 2,7 metra. Był częścią wcześniejszej drogi stanowej, a w 1926 roku włączono go do przebiegu Route 66. Opis odcinka oraz pozostałych zachowanych fragmentów znajduje się w opracowaniu Oklahoma: Road Segments.
| Odcinek | Co zobaczysz | Dla kogo będzie najlepszy |
|---|---|---|
| Miami Nine-Foot Section | Wąską nawierzchnię, stare pobocza i ślady dawnego sposobu budowania dróg | Dla osób zainteresowanych inżynierią i początkami krajowej sieci drogowej |
| West Sapulpa, czyli Ozark Trails | Około 1,3 mili zachowanego odcinka gruntowego bez neonów i restauracji | Dla osób, które szukają surowego, mało widowiskowego fragmentu historii |
| Stroud i Arcadia | Pozostałości wcześniejszych przebiegów drogi oraz ślady zmian konstrukcyjnych | Dla osób, które chcą porównać starsze i późniejsze rozwiązania |
| Bridgeport Hill-Hydro | Odcinek związany z modernizacją drogi w latach 30. i mostem Williama H. Murraya | Dla osób zainteresowanych okresem, gdy droga zaczęła obsługiwać większy ruch |
Jeśli podróżujesz dużym kamperem albo samochodem z niskim zawieszeniem, odcinki zachowane jako lokalne lub gruntowe lepiej traktować jako miejsca do obejrzenia, a nie automatyczny fragment głównego przejazdu. Właśnie tutaj przydaje się spokojne tempo, bo krótki kawałek starej drogi może opowiedzieć więcej niż kilkadziesiąt kilometrów współczesnej jezdni.
Na pustyni wybierz miejscowość, która daje historię, a nie tylko zdjęcie
Najbardziej filmowy odcinek zaczyna się mniej więcej za Tucumcari i ciągnie przez Nowy Meksyk oraz Arizonę. Tutaj miejscowości są rzadsze, odległości większe, a charakter postoju zmienia się z miejskiego na przydrożny.
Tucumcari najlepiej sprawdza się jako nocleg z neonem za oknem. Albuquerque daje więcej miejskiego życia i pozwala połączyć drogę z lokalną kuchnią oraz architekturą Central Avenue. Gallup ma inną atmosferę, bo historia moteli i handlu splata się tam z dziedzictwem rdzennych społeczności.
Holbrook jest dobrym punktem dla osób, które chcą połączyć miasteczko z krajobrazem. W pobliżu znajduje się Petrified Forest National Park, a jego teren zachował jedyny fragment historycznej drogi znajdujący się w systemie parków narodowych Stanów Zjednoczonych. Potwierdza to materiał Historic Route 66 w Petrified Forest National Park.
| Miejscowość | Najlepszy sposób na postój | Co może rozczarować |
|---|---|---|
| Tucumcari | Nocleg w klimacie dawnych moteli i spacer po neonowej części miasta | Poza głównym pasem miejscowość szybko robi się bardzo spokojna |
| Albuquerque | Dłuższy pobyt przy Central Avenue, z kolacją i spacerem po Nob Hill | To duże miasto, więc atmosfera małego miasteczka pojawia się dopiero w wybranych dzielnicach |
| Gallup | Postój przy historycznym hotelu, muralach i lokalnych sklepach | Trzeba podejść do miejsca z szacunkiem, bo nie jest dekoracyjnym planem filmowym, lecz żywą społecznością |
| Holbrook | Połączenie Wigwam Motel z wyjazdem do Petrified Forest | Samo centrum jest niewielkie, więc bez objazdu do parku pobyt może być krótki |
| Flagstaff | Nocleg w mieście i spokojne planowanie dalszej drogi | Górski klimat i zabudowa tworzą zupełnie inny obraz niż pustynne miejscowości na wschodzie |
| Seligman | Krótki spacer, zdjęcia przy szyldach i wizyta w dawnych lokalach przy drodze | Największe atrakcje skupiają się na krótkim odcinku, więc nie każdy potrzebuje tu noclegu |
| Kingman | Miasto jako baza do zwiedzania zachodniej Arizony | Jest bardziej rozproszone i miejskie niż Seligman, więc klimat dawnej drogi nie pojawia się wszędzie |
Gdybym miała wybrać jeden pustynny zestaw dla osoby zainteresowanej historią miejscowości, postawiłabym na Holbrook, Flagstaff, Seligman i Kingman. Pierwsze miasto łączy drogę z parkiem, drugie daje wygodniejszą bazę, a dwa ostatnie pokazują różnicę między małą osadą nastawioną na pamięć o Mother Road a większym ośrodkiem obsługującym współczesnych podróżnych.
Dziesięć dni oznacza prawie 400 km jazdy dziennie
Załóżmy, że całą trasę chcesz przejechać w 10 dni. Przy długości około 3940 km daje to średnio 394 km dziennie, zanim doliczysz objazd przez Santa Fe, zjazd do Petrified Forest, postoje przy muzeach i czas na zwykły spacer po mieście.
| Długość podróży | Średnia dzienna odległość | Co realnie mieści się w planie |
|---|---|---|
| 10 dni | Około 394 km | Duże miasta i kilka krótkich postojów, z małą ilością czasu na boczne drogi |
| 14 dni | Około 281 km | Wybrane noclegi w małych miejscowościach i spokojniejsze zwiedzanie |
| 18 dni | Około 219 km | Najlepszy kompromis dla osób, które chcą zatrzymywać się przy muzeach, motelach i dawnych odcinkach drogi |
Ten rachunek zmienia sposób planowania. Przy 10 dniach lepiej wybrać późniejszy przebieg przez Albuquerque, pominąć część krótkich przystanków i traktować Seligman jako postój, nie nocleg. Przy 14 dniach można dodać Santa Fe albo Oklahoma City, a przy 18 dniach zaczyna się miejsce na mniejsze miejscowości, takie jak Galena, Riverton, Amboy czy Oatman.
Najwięcej czasu tracą nie same kilometry, lecz częste zjazdy z głównej drogi. Jeden mały motel, stare kino, stacja benzynowa i lokalne muzeum potrafią wypełnić pół dnia. Jeśli te postoje są sednem podróży, plan powinien mieć mniej punktów, za to więcej pustego miejsca między nimi.
Najlepszy plan zależy od historii, którą chcesz zobaczyć
Osoba zainteresowana początkami drogi powinna wybrać Santa Fe, Pecos i zachowane odcinki w Oklahomie. Miłośnik neonów i moteli więcej znajdzie w Tucumcari, Seligman i Oatman, a ktoś, kto chce połączyć historię z krajobrazem, najlepiej poczuje trasę między Holbrook, Petrified Forest, Flagstaff i Kingman.
Uważam, że najciekawszy przejazd zaczyna się od jednej decyzji: czy ważniejsza jest wierność dawnemu przebiegowi, czy wygodna podróż przez najbardziej rozpoznawalne miejscowości. Gdy ta odpowiedź jest jasna, mapa przestaje być zbiorem przypadkowych pinezek, a staje się opowieścią o tym, jak amerykańskie miasta rosły, znikały i próbowały zachować pamięć o drodze prowadzącej od Chicago aż po ocean.