Wieczorem łatwo wybrać Bodo wyłącznie po znajomej piosence, a potem trafić na film, w którym prawie nie śpiewa. Najłatwiej zacząć od jego komedii muzycznych, choć taki wybór pokazuje tylko jedną stronę aktora.
Od komedii muzycznej do ról, które zmieniają obraz Bodo
- Na początek: „Piętro wyżej” łączy komedię z piosenkami, z których zasłynął Bodo.
- Na popis aktorski: „Jego ekscelencja subiekt” pozwala zobaczyć go w podwójnej roli.
- Na zmianę tonu: „Strachy” i „Za winy niepopełnione” prowadzą w stronę dramatu.
- Ważny kontekst: Bodo pisał scenariusze, produkował filmy i sam stawał za kamerą.
Trzy filmy wystarczą, by złapać ekranowy rytm Bodo
Jeśli przedwojenne kino kojarzy się przede wszystkim z teatralnym gestem i śpiewem do kamery, „Piętro wyżej” jest dobrym sprawdzianem tego, jak szybko Bodo potrafił rozruszać ekran. Komedia z 1937 roku łączy sąsiedzki konflikt z muzycznym popisem, a piosenki „Umówiłem się z nią na dziewiątą” i „Sex appeal” stały się częścią jej trwałej sławy.
Inny rodzaj przyjemności daje „Jego ekscelencja subiekt” z 1933 roku. Bodo gra tu Jurka Czermońskiego oraz jego sobowtóra, więc komizm bierze się także z kontrastu między postaciami, a nie tylko z dowcipnych dialogów. Uważam, że właśnie ten film najlepiej pokazuje jego precyzję w komedii pomyłek.
Trzecim dobrym wyborem jest „Paweł i Gaweł” z 1938 roku, szczególnie jeśli interesuje cię duet Bodo i Adolf Dymsza. Zestawienie ich różnych temperamentów napędza komedię; to dobry przykład kina, w którym sam rytm gry aktorów jest równie ważny jak fabuła.
„Czy Lucyna to dziewczyna?” pokazuje, jak Bodo bawił się konwencją
W „Czy Lucyna to dziewczyna?” z 1934 roku punkt wyjścia jest prosty: inżynierka Lucyna ukrywa swoją tożsamość, by dostać pracę w męskim środowisku. Bodo gra inżyniera Stefana Żarnowskiego, a film wykorzystuje przebranie i pomyłki do żartów z ówczesnych oczekiwań wobec kobiet.
Warto patrzeć na ten tytuł jak na komedię osadzoną w realiach swojej epoki, a nie współczesną opowieść o równości. Sama bohaterka jest zawodowo samodzielna, lecz fabuła nadal prowadzi ją przez romansowy schemat. Ten rozdźwięk dodaje filmowi historycznego smaku.
Podobną ekranową swobodę, choć w innym układzie, przynosi „Czarna perła” z 1934 roku. Bodo zagrał w niej Stefana Nadolskiego, a film powstał według scenariusza napisanego przez niego z myślą o Reri. To ciekawy wybór, gdy chcesz zobaczyć, że jego udział w kinie wykraczał poza występowanie przed kamerą. Culture.pl opisuje także jego pracę scenariopisarską i producencką.
Role dramatyczne obalają obraz Bodo jako samego amanta
Elegancki komediant to tylko najbardziej rozpoznawalna maska. W „Strachach” z 1938 roku Bodo wciela się w Zygmunta Modeckiego, a film przesuwa uwagę z salonowego flirtu na mroczniejsze napięcia obyczajowe. Z kolei w „Policmajstrze Tagiejewie” z 1929 roku gra postać związaną z carskim aparatem władzy, co dobrze pokazuje, jak daleko jego role mogły odbiegać od wizerunku piosenkarza.
Jeszcze mocniejszy kontrast daje „Za winy niepopełnione”, dramat z 1938 roku, w którym Bodo zagrał Torence’a, a zarazem odpowiadał za reżyserię. Zestawienie tej roli z lekkim „Piętrem wyżej” szybko zmienia odbiór aktora: ten sam ekranowy wdzięk mógł służyć komedii albo postaci budzącej nieufność.
Taką różnorodność potwierdza Akademia Polskiego Filmu, wymieniając jego role komediowe, dramatyczne, sensacyjne i historyczne. Jeśli znasz Bodo głównie z piosenek, te mniej lekkie tytuły są najlepszym sposobem, by poszerzyć ten obraz.
Jego własne filmy odsłaniają ambicje poza aktorstwem
Przy nazwisku Bodo w napisach końcowych nie zawsze chodzi wyłącznie o obsadę. Współtworzył scenariusze, działał jako producent, a pod koniec lat trzydziestych zajął się reżyserią. „Królowa przedmieścia” i „Za winy niepopełnione” to dwa filmy, które wyreżyserował; plan realizacji „Uwaga, szpieg!” przerwał wybuch wojny.
Ten dorobek wyjaśnia, dlaczego warto odróżniać filmy z Bodo od filmów, przy których miał też wpływ na kształt produkcji. Dzieje.pl opisuje jego pracę scenarzysty, reżysera i producenta. Przy wyborze filmu dobrze więc spojrzeć nie tylko na obsadę, ale też na to, jaką rolę pełnił przy jego powstaniu.
Najlepsza kolejność zależy od tego, czego szukasz w starym kinie
Jeśli liczy się lekkość i muzyka, zacznij od „Piętro wyżej”, potem wybierz „Jego ekscelencję subiekta”, a na koniec „Pawła i Gawła”. Gdy ciekawi cię aktor poza komediowym emploi, zamień drugi tytuł na „Strachy” albo „Za winy niepopełnione”. Taki wybór pozwala szybko usłyszeć i zobaczyć różnicę.
Prawdę mówiąc, w pierwszym spotkaniu z Bodo postawiłbym na „Piętro wyżej”, bo łączy jego rozpoznawalny styl z energią całej komedii. Potem sięgnąłbym po jeden dramat, żeby nie pomylić popularnego wizerunku gwiazdy z pełnym zakresem jej ról.
Jest jeszcze jeden dobry trop: porównaj film niemy, taki jak „Rywale” z 1925 roku, z późniejszymi komediami dźwiękowymi. Wczesny debiut pozwala dostrzec, jak zmienił się warsztat aktora, gdy do obrazu dołączyły dialog i piosenka. Wtedy znajomy refren przestaje być jedynym powodem, by włączyć film Bodo.
